Şimdi Uzaklardayım

Kemal bir yazi daha yazmak icin o kadar israr etti ki kiramadim. Iste Kemal Bey'in kaleminden Iguazu Caglayanlari...

Piranalarla yuzup timsahlarla gurestigimiz Pantanal donusu, kromozom sayisindan suphe duysam da gayet kanim isinan soforumuz, her tarafindan ruzgar alan ucan tabut gorunumlu minibusu olanca kapasitesinde koklese de Iguazu otobusunu yarim saatle kacirdik. Bu da Brezilya'nin Corum'u diyebilecegimiz Campo Grande'de fazladan bir gun gecirmek demekti. Kolumdan pirana disleri ayikla, jaguarin kopardigi yeri pansuman et, Campo Grande Idman Yurdu Halk Pazarini gez derken gun bitti kendimizi otobuste bulduk. Guney Amerika otobusleri pek oyle Urfa Cesur otobuslerine benzemiyor, koltuklar sonuna kadar yatiyor, ayak uzatilacak yerler var. Zaten 2 gecedir hamakta uyuyor olmanin etkisiyle omurgam "s"den ziyade "u" seklinde oldugundan, 16 saat amiyane tabirle kafama don kazani dusmus gibi uyumusum ustunuze afiyet.

Efendim Iguazu Selaleri, 170 kusur selalenin ortak calismasindan olusan, Niagara'yi cebinden cikaracak bir su harikasi. Tam Brezilya, Paraguay ve Arjantin sinirlarinin kesistigi noktaya denk gelmesi de ayrica ilginc. Selalelerin cogunun Arjantin tarafinda olmasi sebebiyle karsida Brezilya tarafindan daha genel ve nefes kesen bir manzara bulmak mumkun. Biz de hazir Brezilya'dayken, elimizdeki koca valizlerimizi bir avuc buyuklugundeki emanet dolabina Sermet Erkin'misizcesine tikistirip (teyzem gorse, kopegin adini burada anmak istemedigim bir uzvuna tikistirdin yine herseyi derdi ama yeri degil) akil almaz uzunluktaki sirayi asip ulusal parka vardik. Burada bir not, Brezilya tarafi da Arjantin tarafi da civarda oturan vatandaslarina cuzi, diger vatandaslarina ucuz, komsu ulke vatandaslarina normal bir tarife uyguluyor. Dunyanin geri kalan ulkelerinin vatandaslarindansaniz gisedeki gorevli yuzunde tekinsiz bir gulumsemeyle alt raftan budakli kazigi cikariyor.

Rakunlar ve futursuzca her tarafiniza konan kocaman rengarenk kelebeklerle dolu yemyesil bir gezi yolu hazirlamislar (Ilhan Irem geldi birden aklima niye acaba). Bu arada rakunlar "aman da ne sirin besleyeyim de resmini komsu Pakizeye gosteririm" diyen suursuz turistlerin fazlaliklarini cok fena tirasliyor benden uyarmasi.
 
Gezi yolunu oyle ayarlamislar ki, manzara gittikce buyuyor, selaleler gittikce genisliyor ve yukseliyor, suyun gumburtusu gittikce yukseliyor, sizin de gozleriniz ve agziniz gittikce ayriliyor. Her kose donuste Inanc Dunyasi jenerigini hatirlatan yeni manzara karsisinda insan soyle bir donup birkac saniye cevrimdisi kaliyor. Biz de gezi boyunca birkac kere imana gelip geri donduk. Selalelerin zirt dedigi nokta olan Seytan Bogazindan yukselen sular ve gurultu akil alir gibi degil. Tam bu noktaya bir podyum yapmislar. Agziniza yuzunuze selaleden sicrayan sulari yiyerek sirilsiklam bir sekilde bin atli cocuklar gibi sen oluyor insan.

Brezilya tarafini bitirdikten sonra, dogrudan otobus cok seyrek oldugu icin cekcekli valizimi ceke ceke Brezilya-Arjantin sinirini karadan yuruye yuruye gectik (sinirlarda yasmayi severim, bekar bayan okurlara selamlarimla). Orada sirin bir taksici amcayla olmayan portekizcemizle gunduz acar misin pazarligi yapip yolun kalanini da taksiyle tamamladik (ulkeasiri taksiye binecek malvarligim var, selam soylemistim degil mi). Yalniz aksam ne yediysek artik (gece genclerin felsefe tartistigi havuzun suyundan da olabilir), ertesi gun ikimiz icin de durum cok fenaydi. Hani simdi orada yemek saati falandir detay girmek istemiyorum. Ama su kadarini soyleyeyim o gun civardaki tek selale Iguazu degildi.

Bu ahval ve serait altinda gezsek de selalerin Arjantin tarafi da nefesimizi kesti. Gerci Brezilya tarafiyla karsilastirinca tesis biraz DSI yaz kampini hatirlatsi da manzara gercekten akil alir gibi degil. Her koseden fiskiran selalerin altindan ustunden inanilmaz bir yesillikle beraber gezebiliyorsunuz. Ama Arjantin tarafinin asil guzel tarafi sadece manzarayla kalmayip pek cok aktiviteye de katilabiliyor olmaniz. Selalerin altinda tekne turu, rafting, kayaking, ormanin icindeki gizli selalelere yuruyup yuzmek derken benim agzimin sulari da Iguazu'yu aratmiyordu. Ama vakit sikisikligi ve alt yapisal sikintilarimiz (bilmem anlatabildim mi) sebebiyle selale alti tekne turuyla yetinmek durumunda kaldik. Pantanal'dan beri her kosede pitirak gibi karsimizda biten Isvecli dostlarimizi da aldik, ben de Hong Kong'lu internet sitesinden ucuza kapattigim naylon housinge fotograf makinesini sikistirdim, tekneye atladik. Boyle bir eglence gorulmemistir dostlar. Son derece kuvvetli tekne boyle bir geziye uygun en buyuk selale olan San Martin'in altina giriyor. Metrelerce yukaridan ustunuze hoyratca akan sular, su cekme kapasitesinin ust sinirlarini zorlayan ic camasirlariniz. Fazla soze gerek yok, Simdi Uzaklardayim Productions iftiharla sunar, bir Kemal-Naylon Housing ortak yapimi:

Fotograflar